Πολυνέρι Τρικάλων

Μηνύματα

Shannan - 17/12/2017 - 23:33

kominkikozy

ypigyhi - 17/12/2017 - 04:13

como fazer para ganhar massa muscular mais rapido na academia

etihu - 16/12/2017 - 15:24

życzenia na nowy rok

akunun - 16/12/2017 - 12:05

Zdobądź więcej info

inomev - 16/12/2017 - 06:26

mój blog

The shoutbox is unavailable to non-members

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 17 επισκέπτες και κανένα μέλος

Φόρμα Σύνδεσης

Γράφει ο Γιατρός του χωριού μας

 

Περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν… οι Πολυνερίτες είναι εδώ!

Μία εξαιρετική πρωτοβουλία του πολιτιστικού συλλόγου Πολυνερίου αναβιώνει  την παράδοση του Έλληνα αγωγιάτη οργανώνοντας για 6η

συνεχή χρονιά την πεζοπορία Γκρόπα-Πολυνέρι.

Σε μία απόσταση περίπου 10 χιλιομέτρων μέσα στο δάσος και διασχίζοντας κρυφά μονοπάτια, που πλέον μόνο κάποιοι παλιοί βοσκοί χρησιμοποιούν, άκουγες διηγήσεις σχετικά με το πως κάποτε οι δρόμοι αυτοί έσφυζαν από ζωή ως μοναδική διέξοδος των ορεσίβιων προς την Πόρτα (νυν Πύλη Τρικάλων). Σκοπός τους να ανταλλάξουν προϊόντα, να πουλήσουν, να αγοράσουν και να επιστρέψουν, ακόμα κι αυθημερόν, πίσω στον τόπο γέννησής τους, «το βουνό». Η θέληση για ζωή και η δύναμη για επιβίωση σε όλο της το μεγαλείο!

«Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν» θα πει κανείς αφοριστικά… Κι όμως, σήμερα,  τον 21ο αιώνα, μία παρέα 20 ανθρώπων πατάει στα χνάρια των προγόνων της και κάνει πράξη αυτό που ονομάζεται «κοινότητα»! Μέσα από γκορτσιές και καστανιές, σκαμνιές και κορομηλιές οι άντρες βοηθούν τα γυναικόπαιδα να ανεβούν την απόκρημνη ανηφόρα και να διασχίσουν το ρέμα, μένοντας όλοι μαζί δεμένοι στην ομάδα. Μπροστά ο αρχαιότερος του χωριού δείχνει το δρόμο, αναπολώντας τα νιάτα του... Παρά την προχωρημένη του ηλικία, λίγο η συνήθεια λίγο τα πειράγματα των από πίσω του δίνουν κουράγιο και όρεξη να προχωρήσει!

Στο τέλος του δρόμου η επιβράβευση! Αναμνηστικό συμμετοχής, φωτογραφίες στην πλατεία και φυσικά φαγοπότι! Γιατί η σημασία του ταξιδιού επισφραγίζεται με την καλοπέραση στον τερματισμό…

 

Όσο για μένα… Ένας απλός περαστικός από το Πολυνέρι, που βλέπω τους ανθρώπους αυτούς κάθε Τετάρτη για λίγες ώρες… Όμως σήμερα αισθάνθηκα κομμάτι του χωριού τους, μέλος της ομάδας τους και, πιστέψτε με, δε φτάνει ένα κείμενο για να περιγράψει την υπερηφάνεια μου γι’ αυτό!

 

Η πιο συγκινητική στιγμή της πεζοπορίας στη Βρύση Βούργαρη όπου παλιά βρίσκονταν το καφενείο  του Ρούσσα,  (υπάρχουν ακόμα τα απομεινάρια του) εκεί λοιπόν μας περίμενε ο γιος του  ο Τάκης Ρούσσας ο οποίος παλιά έκανε δρομολόγιο με το φορτηγό του στο χωριό μας , με  την παρέα του και μας προσέφεραν όπως παλιά λουκουμάκι, τσίπουρο και με ένα ραδιοφωνάκι που μας χάρισε την ώρα της ξεκούρασης  δημοτική μουσική. Τους ευχαριστούμε από καρδιάς!!!!