Πολυνέρι Τρικάλων

Μηνύματα

Shannan - 17/12/2017 - 23:33

kominkikozy

ypigyhi - 17/12/2017 - 04:13

como fazer para ganhar massa muscular mais rapido na academia

etihu - 16/12/2017 - 15:24

życzenia na nowy rok

akunun - 16/12/2017 - 12:05

Zdobądź więcej info

inomev - 16/12/2017 - 06:26

mój blog

The shoutbox is unavailable to non-members

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 22 επισκέπτες και κανένα μέλος

Φόρμα Σύνδεσης

Γράφει η Ρεβέκκα Κωστούλα

Φέτος το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ήταν πολύ αργά, 18- 21 του Ιούνη. Κρύος και βροχερός ο καιρός πριν, καύσωνας στα πεδινά, συνθήκες δύσκολες για πεζοπορία. Και όμως, μια

ομάδα 18 τολμηρών, πιστών στο θεσμό της πεζοπορίας την πραγματοποίησαν και φέτος το Σάββατο 18 του Ιούνη. Η ομάδα είχε όλες τις ηλικίες από 10 μέχρι 84 ετών. Η βλάστηση πυκνή, η ανάβαση δύσκολη, το μονοπάτι δύσβατο με πεσμένους κορμούς ελάτων να σου κόβουν ξαφνικά το πέρασμα, το κέφι όμως διάχυτο, τα πειράγματα πολλά, τα γέλια άφθονα όπως και τα στραβοπατήματα από την υγρασία της βλάστησης. Το τοπίο μαγευτικό, ήταν στιγμές που σου ‘κοβε την ανάσα. Τα βουνά καταπράσινα μέχρι πάνω, λουλούδια με χρώματα κάθε λογής να επιβεβαιώνουν κάθε στιγμή τη ρήση ότι η φύση τελικά δεν αντιγράφεται! Τι Ελβετία και τι Λέουσα!! Στα μέσα της διαδρομής, όταν η κούραση είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή και ο ήλιος είχε ανέβη 2 κοντάρια, ζήσαμε την ωραιότερη έκπληξη! Σ’ ένα ξέφωτο μας περίμενε όπως και πέρυσι ο Τάκης Ρούσσας στο σημείο που υπάρχουν τα χαλάσματα από το Χάνι του πατέρα του, με την παρέα του (τον Γιάννη Αναστασίου με την Αριστέα, το Γιώργο και τον Σταύρο Ρούσσα με τις συζύγους τους) με τα νοστιμότερα εδέσματα! Μας φάνηκαν ‘’όαση’’ στην ανάβασή μας. Νιώσαμε τη ζεστασιά της χωριάτικης φιλοξενίας, της καθαρής καρδιάς, της αφιλοκερδούς περιποίησης που τόσο έχει λείψει στις μέρες μας. Και τι δεν έφεραν για χάρη μας εκεί πάνω, παγκάκια για να καθίσουμε, λουκούμια με κρύο νερό για να ξεδιψάσουμε, σουβλάκια νοστιμότατα για να κολατσίσουμε συνοδευμένα από τσιτσίραβλα, κορφές από φτέρες τουρσί και άλλες ξεροτηγανισμένες, πίτες παραδοσιακές. Γευστική πανδαισία στην καρδιά της άγριας φύσης, σαν σκηνές από κινηματογραφική ταινία που θα μας μείνουν για πάντα αξέχαστες. Ακόμη και καφέ μας έψησε ο Μπαρμπα-Τάκης, μας έδειξε πως γίνονταν παλιά η υλοτομία πριν βγουν τα αλυσοπρίονα, με την κόφτρα και στο τέλος έσυρε και το χορό!!! Έχει τελικά ο λαός μας, παρά τις δύσκολες συνθήκες που ζει, τον τρόπο του να ‘’ξεκλειδώνει’’ τις καρδιές, να συνεχίζει την πατροπαράδοτη φιλοξενία που δίδαξε σ’ όλο τον κόσμο, να διδάσκει πολιτισμό. Πώς αλήθεια να τους ευχαριστήσουμε!Και μετά απ’ αυτό το ωραίο διάλειμμα άρχισε πάλι ο ανήφορος κάτω από τον ήλιο, που τώρα έκαιγε πολύ, αφόρητα σχεδόν, μια και η βλάστηση είχε πια σταματήσει. Μπαίναμε στο ‘’σπανό’’ μέρος του βουνού. Επόμενη στάση στη Λέουσα. Μακριά τα βουνά της Κωστηλάτας με τα λιγοστά χιόνια να ασπρίζουν στις κορυφές τους. Και μετά, επιτέλους, άρχισε η καθοδική πορεία. Φτερά στα πόδια μας, περηφάνια που τα καταφέραμε και φέτος. Πριν το Βαλκάνο μας περίμεναν τα αυτοκίνητα, αυτά που και το πρωί μας είχαν μεταφέρει στο σημείο της εκκίνησης, για να μας γυρίσουν στο χωριό. Εκεί, στην πλατεία της Παναγιάς, έγινε η απονομή αναμνηστικών μεταλλίων από το σύλλογο και τραπέζι κοινό με σουβλάκια λουκάνικα και μπύρες. Και στο τέλος φάγαμε και το γλυκό μας, προσφορά του καταστήματος Le Premier Λαμίας, του συγχωριανού μας και συνοδοιπόρου μας Νίκου Αναστασίου. Ό,τι χάσαμε στη διαδρομή το ξαναπήραμε από το φαγοπότι. Ας είναι, άξιζε τον κόπο. Ανταλλάξαμε ευχαριστίες και ευχές για υγεία και υπόσχεση να δώσουμε το παρόν και την επόμενη χρονιά.