Πολυνέρι Τρικάλων

Μηνύματα

yxybysoz - 17/04/2018 - 16:35

odżywka do paznokci

bylulo - 15/04/2018 - 12:04

site de apostas bet

ojixidi - 14/04/2018 - 23:29

creatina como tomar

evyzoqa - 14/04/2018 - 20:04

opublikowany tutaj

inonuxol - 14/04/2018 - 19:19

edzésterv fogyáshoz

The shoutbox is unavailable to non-members

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 20 επισκέπτες και κανένα μέλος

Φόρμα Σύνδεσης

Τα έσοδα από τις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες των κατοίκων του χωριού μας ήταν λιγοστά και συνήθως δεν επαρκούσαν, για να καλύψουν όλες τις ανάγκες μας. Πολλοί συγχωριανοί μας ανακάλυψαν άλλους τρόπους, για να συμπληρώνουν το εισόδημά τους. Σχημάτιζαν μεγάλες παρέες και ταξίδευαν, ανάλογα με την εποχή, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπου έβρισκαν εποχιακή εργασία. Πήγαιναν στην περιοχή της Σπάρτης για πορτοκάλια, στην περιοχή του Βόλου για αχλάδια ή ελιές, για ελιές επίσης στην περιοχή της Άμφισσας ή αλλού, στον κάμπο της Θεσσαλίας για να μαζέψουν στάχυα ή κυρίως για βαμβάκι.

Μια τέτοια εμπειρία περιγράφει ο Νίκος Κωσταντίνου Λώλος στο άρθρο του «Βαμβάκια: Οι παρέες  για το μάζεμα», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το «Πολυνέρι» (Φύλλο 4, Νοέμβριος 1998).

-Τι έφτιασταν; Κανόνισταν παρέα φέτος για το βαμβάκι;

-Βέβαια, με τον Πάνο Βώπη στο Ροκά στο Ευύδριο. Εσείς;

-Εμείς στον Καραβάιο με τον Αποστόλη Τσιόγκα. Άιντε να βλεπόμαστε το βράδυ, που θα πηγαίνουμε για κορνέ στην πλατεία. Άλλος κανένας θα είναι εκεί;

-Θα είναι οι Μπικουραραίοι στον Τάκη τον Κοντόπουλο και στο Τσιάχματ θα είναι ο Μήτσιος Τσιόβολος.

Καθόλου φανταστικός ο διάλογος, αρχές Σεπτέμβρη, στο χωριό, όπως και οι ερωτήσεις

-Τι παρέα έχει εκείνος;

-Θα πάρει και τα παιδιά ή θα τα στείλει σχολείο απ’ την αρχή;

-Πού θα κοιμάστε; Στην αποθήκη;

-Τι τιμή έκοψαν; (Εγώ θυμάμαι από 1,10 δρχ. το κιλό. Πολλά λεφτά!).

 

 

Εμείς οι πιτσιρικάδες περιμέναμε πώς και πώς να έρθει η μέρα που θα φεύγαμε. Όχι βέβαια από όρεξη για δουλειά, αλλά για να δούμε καινούρια μέρη, άλλους ανθρώπους και το κυριότερο να μπούμε σε αυτοκίνητο. Και όταν γυρίσουμε, να κάνουμε σκάσιμο στους άλλους ότι μπήκαμε σε αυτοκίνητο και τρένο και να τους διηγηθούμε όλη τη διαδρομή.

Να υπερηφανευτούμε ότι εμάς δεν μας πιάνει το αυτοκίνητο και ας «ταΐζαμε παπάκια» σε  όλη τη διαδρομή. Να τους πούμε ότι εμείς πηγαίναμε μπροστά με το αυτοκίνητο και τα δέντρα προς τα πίσω ή, με αρκετή δόση υπερβολής, να διηγηθούμε για κάτι στροφές «μάνα μ’» που έπαιρνε ο οδηγός!  Και μετά να πάρουμε μια στρογγυλή πλάκα ή ξύλο κλπ. και να το στρίβουμε σαν τιμόνι. Να τρέχουμε με την πλάκα και να σβαγγανάμε σαν γκάζι και στις στροφές να κορνάρουμε.

Η πιο δύσκολη κόρνα ήταν του Μαρκάτα, αλλά την καταφέρναμε και αυτή. Και μετά να τσακωνόμαστε ποιος μπήκε περισσότερες φορές σε αυτοκίνητο. Ευτυχώς που μόλις φτάναμε στα βαμβάκια μας παρηγορούσαν αυτές οι σκέψεις για μετά που θα γυρίσουμε, γιατί εκεί η ώρα δεν πέρναγε. Η μέρα ατελείωτη. Εκείνη η άτιμη η ποδιά δεν έλεγε να γεμίσει με τίποτα. Και αν δε γεμίσει η ποδιά, πώς θα γεμίσει η μπούρδα; Και αν δεν πιάσεις το κατώτατο όριο στην πλάστιγγα, δεν έχει κορνέ στην πλατεία. Σκέτο μαρτύριο. Να βλέπεις τον άλλο με τα μάγουλα πασαλειμμένα από κορνέ και να θες να τον δαγκώσεις. Αμ το άλλο; Εκείνο το εγερτήριο με δυο ώρες νύχτα; Δεν θέλω ούτε να το θυμάμαι. Να κοιμόμαστε πάλι πάνω στο κάρο μέχρι να φτάσουμε στο χωράφι. Και μόλις φτάσουμε να δέσουμε δυο ποδιές (θέλαμε και δυο κιόλας οι καψεροί) μπρος-πίσω και να αρχίσουμε το μάζεμα. Αλλά πώς να μαζέψεις;

Η πρώτη άσχημη εντύπωση ήταν η μυρωδιά από τα φυτοφάρμακα. Μετά η υγρασία. Να παγώνουν τα χέρια σου μέχρι να βγει ο ήλιος. Αλλά και αυτός μόλις έβγαινε παρακάλαγες πότε θα κρυφτεί. Δεν υποφέρονταν με τίποτα, και αυτά τα αφεντικά χάθηκε ο κόσμος να φυτέψουν το βαμβάκι κάτω από δένδρα. Τίποτε πλατάνια, ας πούμε, και δίπλα να περνάει το ποτάμι. Βέβαια βρήκαμε φάρμακο για  τη ζέστη και την κούραση, τη ψευτοσυχνουρία. Έτσι λέγονταν το φάρμακο. Πηγαίναμε στο πιο μακρινό χαντάκι και ροκανίζαμε το χρόνο. Κι έρχονταν το μεσημέρι. Να και το αφεντικό με το φαγητό. Δεν χρειάζονταν να είσαι μάγος, για να καταλάβεις τι φαγητό είχε. Ήταν «στάνταρ» μανέστρα καυτή. Για να είναι «ασορτί» με την καυτή λαμαρίνα της πλατφόρμας που καθόμασταν στη σκιά της. Ποια σκιά; Σαν φούρνος έμοιαζε. Και για να δέσει η όλη υπόθεση πίναμε και ζεστό νερό από το γκιούμι. Η κατάσταση ήταν τραγική. Η μόνη διέξοδος και το πιο θετικό απ’ όλα ήταν το τραγούδι. Έχουν ακουστεί κάτι φωνές, ειδικά από κοπέλες, που ήταν ανεπανάληπτες. Βέβαια πέρασαν ανεκμετάλλευτες και, σας βεβαιώ, ήταν πολύ καλύτερες από αυτές του Σάκη Τρουβά ή του Σαραντάφυλλου ή όπως αλλιώς τους λένε. Όταν πλησίαζε το σούρουπο, εκεί να δεις πώς κόλαγε το ρολόι. Αλλά και η χαρά μας, μόλις τέλειωνε το φόρτωμα και ανεβαίναμε στην πλατφόρμα, όπου άρχιζε πάλι το τραγούδι, δε λέγεται.

Φτάναμε κατάκοποι στην αποθήκη, όπου γίνεται το ζύγισμα. Μόλις τελειώναμε, δίπλα σε μια άλλη αποθήκη, όπου κοιμόμασταν, πετάγαμε όπως-όπως τα ρούχα της δουλειάς και βάζαμε τα καλά μας, που ήταν ίδια σχεδόν με της δουλειάς. Βάζαμε και στα χέρια NIVEA τάχα να μαλακώσουν, αλλά πιο πολύ τη βάζαμε για κολόνια. Μετά γραμμή για την πλατεία. Πότε κορνέ πότε ένα σουβλάκι (νομ ένα σφλακ) ήταν η επιβράβευση για μας τους πιτσιρικάδες, όταν πιάναμε το όριο. Δηλαδή γύρω στα 60 κιλά βαμβάκι (εγώ ποτέ δεν το ΄πιανα, αν δεν έκλεβα από την αδελφή μου ή τη μάνα μου). Βέβαια υπήρχαν και γρήγορα χέρια, που έπιαναν 180 και 200 κιλά, όπως η Σούλα του Μήτσιου Τσιόβολου, η Νίκα του Μανταλιά και άλλες. Αυτές δούλευαν για την προίκα τους και εμείς για τον κορνέ. Η κούραση της ημέρας δεν μας επέτρεπε να κάτσουμε πολύ στην πλατεία. Γυρίζαμε γρήγορα στο σπίτι (ποιο σπίτι, τέλος πάντων) για ύπνο. Ήδη όλοι κοιμόντουσαν και μπαίναμε σιγά-σιγά μην τους ξυπνήσουμε. Και πέφταμε ξεροί για ύπνο με την ελπίδα ότι το πρωί θα βρέχει και δεν θα πάμε για δουλειά. Να παίξουμε μέσα στις λάσπες και τη βροχή με καμιά ρόδα από τρακτέρ, που βρίσκαμε στο Μεριά ή να μάθουμε ποδήλατο σε κανένα σαράβαλο του αφεντικού μας με μια ρόδα και τιμόνι. Αλλά τι κρίμα! Το πρωί δεν έβρεχε και φτου κι απ’ τη αρχή.

 

 

                                                  [ Επιστροφή ]